Ta niewielka, wyrastająca do 35 cm wysokości paproć, należy do wyjątkowo rzadko spotykanych, nawet w Puszczy Białowieskiej. W Polskiej Czerwonej Księdze Roślin figuruje wśród gatunków krytycznie zagrożonych.
W części podziemnej znajduje się króciutkie kłącze z którego wyrasta do trzech liści. Jeden z nich osadzony na dłuższej i grubszej łodydze wyraźnie wyróżnia się wyglądem. Ten górujący nad paprocią kłos spełnia funkcje zarodnionośne, a jego kuliste zarodnie bardzo przypominają pąki kwiatowe. Pozostałe, znajdujące się tuż nad ziemią liście są 3 lub 2-krotnie pierzaste.
Roślina rozmnaża się zarówno przez zarodniki, jak i przez podział kłącza. W formie przedrośla jest w stanie przetrwać nawet kilkanaście lat. Jest gatunkiem światłolubnym. W Puszczy Białowieskiej możemy jej szukać na łąkach i obrzeżach lasów. Znalezisko będzie jednak oznaką sporego szczęścia.
