Żurawie wracają do puszczy najwcześniej, pośpiechem dorównują im jedynie szpaki. Następne w kolejności przylatują zięby, a już niedługo po nich nadciągają kolejni letni mieszkańcy puszczy. Samotny osobnik trzyma się blisko rzeki Perebel. Nieopodal, w głębokim olsie, tam gdzie woda utrzymuje się najdłużej podejmie wraz ze swoją partnerką próbę wyprowadzenia lęgu. W gnieździe usytuowanym bezpośrednio na ziemi samica złoży jaja, zwykle dwa. Wysiadywaniem zajmują się wspólnie, zmieniając się co jakiś czas. 

W naturalnym środowisku żurawie są bardzo czujne i płochliwe. W obronie młodych potrafią skutecznie przegonić drapieżnika. Mieliśmy już okazję obserwować, jak na łące przegoniły samotnego wilka, który podszedł zbyt blisko ich potomstwa.