W zimowych warunkach puszczańskie lisy wydają się radzić sobie lepiej niż większe drapieżniki, a tym bardziej roślinożercy. Nie mają dużej masy ciała, dzięki czemu zużywają mniej energii podczas poruszania się po głębokim śniegu. Nie potrzebują też dużych ilości pokarmu, a w jego doborze wykazują się znaczną elastycznością.

W przeciwieństwie do wilków lisy prowadzą zimą samotniczy tryb życia. Nie muszą więc zapewniać pożywienia grupie rodzinnej, ani gromadzić zapasów na kolejne dni, choć przy nadmiarze pokarmu chętnie go magazynują. W ostateczności łatwiej im ograniczyć aktywność przy niekorzystnych warunkach zewnętrznych. Za schronienie wystarczą lisom niewielkie jamy, zarośla, opuszczone nory, a nawet wiejskie zabudowania.

Niski koszt utrzymania okazuje się więc skuteczną strategią - także w przyrodzie.