Zwierzęta zarażone świerzbem mają teraz szczególnie trudny czas. Ubytki sierści powodują bardzo szybką utratę ciepła, a co za tym idzie, także energii niezbędnej do zdobywania pokarmu. W najgorszej sytuacji znajdują się osobniki pozbawione wsparcia stada. Przy intensywnych śnieżycach i silnych mrozach ich układ odpornościowy nie jest w stanie zwalczyć choroby. Osłabienie i głód w takich warunkach mogą szybko prowadzić do śmierci.

Początkowe objawy choroby są zwykle łagodne. Narastający świąd wywołuje intensywne drapanie i miejscowe ubytki sierści. Z czasem łysienie się pogłębia, a w podrażnionych miejscach pojawiają się zaczerwienia, zmiany skórne i rany. Osłabione chorobą wilki często same oddzielają się od stada, gdyż nie są w stanie dotrzymać kroku grupie pokonującej dzień po dniu duże odległości.