Wataha dzików porusza się zazwyczaj szlakami zapewniającymi jak najlepszą osłonę. Raczej unika terenów otwartych, a wybiera trasy gęsto zarośnięte. Ich potężna budowa ciała i dobrze chroniona skóra pozwala na poruszanie się nawet przez najtrudniej dostępne zakątki puszczy.

Rodzinie przewodzi samica alfa - najbardziej doświadczona z opiekunek, doskonale znająca teren. Trasy wędrówek dopasowuje do dostępności pokarmu: latem wyszukuje młodych pędów roślin, a jesienią koncentruje się na wysokokalorycznej diecie opartej na owocach drzew, przede wszystkim żołędziach. 

Dobre rozeznanie w terenie ułatwia przetrwanie najtrudniejszych zimowych miesięcy. Choć ostatnie, wyjątkowo łagodne zimy nie stawiały przed dzikami większych wyzwań, w razie silnych mrozów i śnieżyc zwierzęta muszą być przygotowane do znalezienia bezpiecznej kryjówki i ograniczenia długich wędrówek - tak, by zachować jak najwięcej energii.

Zazwyczaj przejścia dzików przebiegają w sposób bardzo skoordynowany, choć jak widać, nawet w tak zdyscyplinowanej rodzinie trafiają się maruderzy…