Dzięciołek to najmniejszy polski dzięcioł. Ten niewielki „karzełek” charakteryzuje się krótkim tułowiem oraz okrągłą głową zakończoną spiczastym dziobem. Jego grzbiet przypomina ubarwienie dzięcioła białogrzbietego, a samiec ma na głowie ma czerwoną czapeczkę. 

Zimą dzięciołki dołączają do stad sikor i pełzaczy, wspólnie przemierzając lasy liściaste, olsy oraz łęgi. Spotkać je można również w parkach miejskich i starych sadach. W Puszczy Białowieskiej dzięciołek należy do rzadszych gatunków i nie widuje się go nazbyt często. 

Żywi się głównie owadami, ich larwami, poczwarkami i jajami. Większość pokarmu wyszykuje na korze drzew, penetruje także cienkie gałęzie, na których przyjmuje ekwilibrystyczne pozycje -  dzięki niewielkim rozmiarom potrafi zajrzeć tam, gdzie jego więksi kuzyni nie mają dostępu. 

Zimą swoją mięsną dietę uzupełnia nasionami. Na pniach żeruje rzadziej, głownie wtedy, gdy drewno jest zbutwiałe. Spotykaliśmy go również na trzcinach, gdzie zimą wydłubywał z łodyg larwy owadów.