Uwierzcie nam - odróżnienie kruka od innych ptaków z rodziny krukowatych jest naprawdę łatwe. Kruk jest wyraźnie większy od wron czy gawronów, a pod jego dużym, czarnym dziobem widać charakterystyczną, sterczącą „brodę” piór. Rozpiętość skrzydeł kruka sięga 150 cm - to co najmniej pół metra więcej od innych przedstawicieli rodziny.

Znacznie trudniej natomiast rozpoznać samca i samicę, bo ptaki te nie mają wyraźnych cech płciowych. Gdy jednak para zatrzyma się blisko siebie, można zauważyć, że samiec jest nieco większy.

Związki kruków uchodzą za wyjątkowo trwałe - ptaki te łączą się w pary nawet na całe życie. Ich widowiskowe gody będziemy obserwować już na początku roku. Podniebne akrobacje i wokalne popisy kruków potrafią umilić ponure, mroźne styczniowe dni. Sukces godów zwieńczony jest wspólną budową gniazda - najczęściej w koronie solidnego świerku lub sosny. Do raz wybranego miejsca ptaki wracają co roku, wzmacniając i rozbudowując swoją siedzibę. W okresie lęgowym kruk staje się bezwzględnym strażnikiem swojego terytorium.

Ta silna więź terytorialna oraz „legendarna” wierność tracą nieco na sile po wychowaniu potomstwa. Wówczas kruki łączą się w większe stada, które zapewniają im bezpieczeństwo i ułatwiają zdobywanie pokarmu. Na ich rozwiniętych umiejętnościach społecznych i komunikacyjnych korzystają zresztą wszyscy mieszkańcy lasu. Wsłuchanie się w donośne krakanie wielu drapieżnikom da nadzieję na syty posiłek, a niektórym ocali skórę przed niebezpieczeństwem.