Młody żuraw, choć wzrostem jest już prawie równy rodzicom, ale wciąż łatwo go rozpoznać po ubarwieniu. Zwróćmy też uwagę, że kolor jego upierzenia zmienia się od dołu w górę - piersi, grzbiet i skrzydła zrobiły się już szare - jak u dorosłego ptaka, a głowa i szyja wciąż jeszcze brązowe, jak u pisklaka. Wiele rzeczy przyroda bardzo precyzyjnie zaplanowała, a zmiany upierzenia to jeden z jej niezwykle sprytnych planów na przetrwanie.

Młody jest już coraz bardziej samodzielny, doskonale radzi sobie z rozpoznawaniem pożywienia.  Coraz chętniej też oddala się od rodzica, w oczywisty sposób ciekawy otoczenia. Nadal jednak nie potrafi latać, a w razie ataku drapieżnika jest przez to bezbronny. Gdy porusza się w wysokiej roślinności częściowo jest zasłonięty przez trawy, głowa jednak zazwyczaj wystaje ponad zieleń. Dlatego też barwy ochronne w górnych partiach ciała utrzymują się znacznie dłużej.