We wrześniu 1945 „Łupaszko” otrzymał rozkaz rozformowania swojej Brygady, liczącej wówczas około 300 żołnierzy. Po demobilizacji dotychczasowy dowódca jej 1 szwadronu Lucjan Minkiewicz „Wiktor”, na własną prośbę wraz ze oddziałem partyzanckim pozostał w terenie.

Tymczasem „Łupaszko” przeniósł się na Pomorze, gdzie kontynuował walkę z komunistami. Działał tam się ostatni komendant Okręgu Wileńskiego AK-DSZ ppłk Antoni Olechnowicz ps. „Pohorecki”.

W styczniu 1946 „Łupaszko” uzyskał zgodę ppłk „Pohoreckiego” na utworzenie większego oddziału bojowego. Rozkazem nr 1 z 26 II powołał do życia 6 Brygadę Wileńską (rejon działania – Białostockie i Podlasie). Została ona sformowana na bazie wspomnianego szwadronu Minkiewicza. „Po długich miesiącach zimowych Waszej tułaczki i osamotnienia w terenie przyszedł znowu czas, że przychodzę do Was i dane mi jest dowodzić Wami w dalszym ciągu. (...) Jesteście teraz 6-tą Brygadą Wileńską pod dowództwem Waszego dotychczasowego dowódcy „Wiktora” (...) Czekają nas jeszcze ciężkie chwile, ale przetrwamy – wszak przetrwaliśmy już tyle – zwyciężymy, bo jesteśmy żołnierzami 5-ej, a obecnie 6-ej Brygady Wileńskiej” – napisał do żołnierzy „Łupaszko”. „Wiktor” to był pseudonim Minkiewicza.

„Wiktor” pełnił rolę dowódcy 6 Wileńskiej Brygady do 19 października 1946 roku, działając na Białostocczyźnie i Podlasiu. W październiku „Łupaszko” urlopował „Wiktora”, mianując na stanowisko dowódcy dotychczasowego zastępcę Minkiewicza - Władysława Łukasiuka ps. „Młot”. Rozkazem nr 2 z 14 IV „Łupaszko” odtworzył 5 Wileńską Brygadę pod swoim dowództwem, ale mającą działać na Pomorzu oraz Warmii i Mazurach. Jej dowódcami było ppor. Zdzisław Badocha ps. „Żelazny”, ppor. Henryk Wieliczko ps. „Lufa” i ppor. Leon Smoleński ps. „Zeus”. Liczyła ona około 80 partyzantów. W sierpnia 1946 Szendzielarz zdecydował o przedostaniu się w Białostockie i połączeniu się z 6 Brygadą. Był zwierzchnikiem obu brygad.